คืนที่ดาวเต็มฟ้า ฉันมานั่ง มองฟ้าไกล

จิบกาแฟขมเท่าไหร่ ใจก็ยังไม่หายเหงา

ผ่านไปกี่ปี เดือนและวัน ฉันก็ยังนั่งเหงา

เพราะเรื่องราว รักที่ไม่เคยสม…กับใจที่หวัง

คนรอบข้าง เขามีคู่กัน ฉันยังนั่งอยู่ตรงนี้

มี เพียงเงาของตัวเอง ที่ยังคงซื่อสัตย์ดี

หัวใจมันเหนื่อย แต่ก็ไม่เคย จะโทษใคร

แค่คนธรรมดาที่ไม่มีใคร…อยู่เคียงข้างกัน

นี่แหละคือจุดจบของคนไร้คู่

ไม่มีเขา ไม่มีเรา ไม่มีวันดูแลกัน

แค่คนที่รัก แต่ไม่เคยถูกเลือกสักวัน

ก็ยอมรับมัน...แม้จะต้อง มีน้ำตา

เคยวาดฝัน ถึงมืออุ่น ๆ ที่คอยจับไว้

แต่สุดท้าย ก็แค่ฝัน ที่ตื่นมาก็หายไป

ความรักไม่เคยมาถึงฉันเหมือนใคร

อาจเกิดมา…เพื่อรัก โดยไม่เคยได้รัก

ห้องเดิมยังว่างเปล่า ใจยังเหงา มืดมิด

แต่ก็เรียนรู้ว่าชีวิต…ไม่จำเป็นต้องมีเขา

บางทีความสงบ ได้พบ สิ่งที่ฟ้าให้มา

เพื่อตอบแทนคนที่เดินมา…เพียงลำพัง

นี่แหละคือจุดจบของคนไร้คู่

ไม่มีเขา ไม่มีเรา ไม่มีแม้คำสัญญา

ก็ยืนอยู่ตรงนี้ แม้จะไม่มีค่า

แต่ยังศรัทธา…ว่ารักไม่ต้องมีใคร

แม้ไม่มีปลายทาง ให้เดินเคียงข้างใคร

แต่หัวใจ ก็ยังรัก…

(oooh)aaa.aaaaaaa(oooh)