Na ulicy zimny wiatr, wbija nóż w mój cień,

na ramionach noszę ciężar, co wypala każdą myśl.

Nie ma dokąd iść, tylko beton i kurz,

bluesem krzyczę w niebo – Boże, słyszysz mój ból?

To mój krzyk – gdy świat odbiera głos,

To mój krzyk – gdy w sercu nie ma już nic.

To mój krzyk – gdy noc zabiera mnie,

To mój krzyk – mój ostatni, smutny blues.

Śmiech za plecami karmił moje blizny,

w pracy – piekło, cichy stres, ciemny ślad.

W dłoniach drżała butelka, w oczach ta sama krew,

ale z popiołów powstaje – mój własny gniew.

Nie milczę – nawet gdy upadnę,

Nie zgaszę – ognia, co we mnie płonie!

To protest – który rodzi się w ciszy,

bo cisza jest więzieniem dla duszy.

To mój krzyk – podnoszę go pod niebo,

To mój krzyk – choć wszystko runęło.

To mój krzyk – nim zamilknę na zawsze,

To mój krzyk – nie odbierzesz go, bracie!

Samotność ściska gardło jak stal,

życie kruszy się jak szkło.

Ale w sercu wciąż mam bluesa,

on podtrzymuje mój płomień.

To nie koniec! Jeszcze gram!

To nie koniec! Jeszcze trwam!

Blues ocalił mnie od ciszy,

blues to mój ostatni plan!

To mój krzyk – gdy świat odbiera tlen!

To mój krzyk – gdy noc rozrywa sen!

To mój krzyk – jak modlitwa we krwi,

To mój krzyk – aż nie usłyszysz mnie!

To mój krzyk…