..Η προσμονή απλώνει επάνω απ' τη ψυχή

το πέπλο της μεγάλης αγάπης προτού,

στο τέλος της να φτάσει της καρδιάς η αντοχή,

και πλημμυρίζει μ' ένα ρίγος τα βαθειά του μυαλού.

Θεριέυει η αγάπη και στη δύσκολη ώρα,

σαν αίμα κυλάει στων κυττάρων τη δομή,

αλλάζει και πάει απ' το σήμερα το τώρα,

ως το μαζί για πάντα, γιατί το μπορεί

Στην προσμονή η αγάπη ολοκληρώνεται,

απ' το δικό σου δικό μου να ξεχωρίσει,

ο ένας στον άλλον βαθιά αφοσιώνεται,

ως το μέχρι ο θάνατος να μας χωρίσει.

Δυναμώνει κι' από τη μέρα στη μέρα

ρέει απ' το κάποια στιγμή στ' αμέσως τώρα,

για το όσο της γης γυρνάει η σφαίρα,

και όποια να είναι της ζωής η ανηφόρα.

Στην προσμονή η αγάπη ολοκληρώνεται,

απ' το δικό σου δικό μου να ξεχωρίσει,

ο ένας στον άλλον βαθειά αφοσιώνεται,

ως το μέχρι ο θάνατος να μας χωρίσει.

Όταν προσμένεις να έρθεί ο άνθρωπός σου,

μελωδία της αγάπης αντηχεί μέσα στο νου

μηδενίζεις αυτά που θέλει ο εαυτός σου,

τρέχουν μπροστά, τα θέλω του αλουνού.

Στην προσμονή η αγάπη ολοκληρώνεται,

απ' το δικό σου δικό μου να ξεχωρίσει ,

ο ένας στον άλλον βαθιά αφοσιώνεται,

ως το μέχρι ο θάνατος να μας χωρίσει.