Περπατώ σε μακρινά ακρογιάλια και μονολογώ

Προσπαθώ να ηρεμήσω μέσα μου από καιρό

‘Εχεις φέρει στο μυαλό μου απέραντο τον πανικό

Τα άγρια αγκάθια σου με τρυπάνε μέσα μου βαθιά

Και αιμορραγώ στην κάθε μου μεριά, ασταμάτητα πικρά χωρίς μηλιά

Κοίτα πως τα φέρνει η ζωή

Εσένα που αγάπησα τόσο πολύ

Να’ σαι τώρα ο Ιούδας και ο ληστής

Εσύ που ήσουν για μένα κάποτε ο πιο γλυκός μου λυτρωτής

Ναι ήσουν για μένα κάποτε ο πιο γλυκός μου λυτρωτής

Γιατί αγάπη μου, γιατί !

Ο μεγαλύτερος προδότης στην ζωή μου είσαι εσύ

Έχεις στεγνώσει την ψυχή μου την στερνή

Κανένας άνεμος δεν είναι πιο δυνατός

Να με σκορπίσει με στα κατατόπια της νυκτός

Σαν ένας άχαρος πικρός χαρταετός

Ο μεγαλύτερος προδότης της ζωής μου είσαι εσύ

Έχεις σαπίσει κάθε ελπίδα μου στην γη

Είσαι φονιάς και ένας άχαρος γκρεμός

Με στην ζωή μου ο χειρότερος εχθρός

Με πώλησες σαν ρούχο ξεβαμμένο από καιρό

Ένας ιππότης ήμουνα και μ’ έκανες χλωρό

Να τον αντέξω τόσο πόνο, πες μου, πως μπορώ

Πρέπει να φύγω να πεθάνω να εξαφανιστώ

Δεν έχεις ίχνος τύψης ούτε και ντροπής

Είσαι ένας ύπουλος απάνθρωπος βασανιστής

Με έχεις ρημάξει και άγρια ακόμα με τσαλαπατάς

Θέλεις να μην υπάρχει τίποτα, μα απολύτως τίποτα, ξανά για μας

Ο μεγαλύτερος προδότης στην ζωή μου είσαι εσύ

Έχεις στεγνώσει την ψυχή μου την στερνή

Κανένας άνεμος δεν είναι πιο δυνατός

Να με σκορπίσει με στα κατατόπια της νυκτός

Σαν ένας άχαρος πικρός χαρταετός

Ο μεγαλύτερος προδότης της ζωής μου είσαι εσύ

Έχεις σαπίσει κάθε ελπίδα μου στην γη

Είσαι φονιάς και ένας άχαρος γκρεμός

Με στην ζωή μου ο χειρότερος εχθρός

Ο μεγαλύτερος προδότης στην ζωή μου είσαι εσύ

Έχεις στεγνώσει την ψυχή μου την στερνή

Κανένας άνεμος δεν είναι πιο δυνατός

Να με σκορπίσει με στα κατατόπια της νυκτός

Σαν ένας άχαρος πικρός χαρταετός

Ο μεγαλύτερος προδότης της ζωής μου είσαι εσύ

Έχεις σαπίσει κάθε ελπίδα μου στην γη

Είσαι φονιάς και ένας άχαρος γκρεμός

Με στην ζωή μου ο χειρότερος εχθρός