โอวโฮวๆๆ โฮวๆๆๆ โฮวๆๆๆๆ

กี่พันปีแล้วที่มนุษย์เฝ้าถามปัญหาเดิม ๆ

ปัญญาพวกเจ้าไม่เคยจะเพิ่มเติม จากเดิมหนอมนุษย์ลิง

พวกเจ้าเฝ้าเพียรถาม ยามเวลาพาเจ้าเกิด

เป็นสิ่งสุดประเสริฐ แต่ไม่รู้ว่าเกิดมาทำไม

เฝ้าถามปัญหาเดิม ๆ ไม่เคยเลยจะได้คำตอบ

เกิดมาเพื่ออะไรหนอ วอนขอคำตอบจากทุกสิ่ง

แม้สิ่งไร้ชีวิต เจ้ายังคิดจะเฝ้าถาม

ถึงนิยามของชีวิต ช่างสิ้นคิด มนุษย์หนอ มนุษย์

มันไม่มีอะไรเลยนอกจาก เจ้าเกิดมาเพื่อถามหา

คำตอบว่าเจ้าเกิดมาทำไม วนเวียนไปไม่สิ้นสุด

เกิดมาแล้ว เป็นมนุษย์ เป็นสิ่งสุด สุดล้ำค่า

หัดปล่อยวาง หัดละอัตตา หัดให้อะภัย ในผู้คน

จงหยุดถาม คำถามนี้ซ้ำซาก ยิ่งเจ้ารู้มาก ยิ่งยึดติด

ใช้ชีวิตในทุกวัน ให้เหมือนวันสุดท้าย ในชีวิต

หยุดคิด หยุดตัดสิน หยุดตั้งคำถาม ในสิ่งที่ไม่มีคำตอบ

ออกจากกรอบความคิด เก่า ๆ แล้วลืมตาดูใจตัวเอง

เจ้าเกิดมาแล้ว เจ้ามีทุกข์แล้วใช่ไหม

ตั้งคำถามใหม่ ว่าทำอย่างไร ถึงจะไม่เกิดมา ดีกว่าไหม

เวียนว่ายตายเกิด เรื่อยไป เจ้าไม่รู้สึกเบื่อหน่ายบ้างหรือ

ดำผุดดำว่ายในวัฐตะ แล้วเมื่อไหร่จะรู้คำตอบ

ว่าการเกิดมันไม่ใช่สิ่งจำเป็น

ถ้าเจ้าไม่ไปยึดถือกับมัน