આવ્યો પિયર મારે, આંગણું દીઠું, પણ સાજન વ

આવ્યો પિયર મારે, આંગણું દીઠું, પણ સાજન વિના બધું લાગે ફીકું. માતા હરખાય ને ભાઈ બોલાવે, તોય હૈયું મારું કોને શોધાવે? પહેલી વાર આવી, દિલમાં ઉદાસી, પ્રિયતમ! તમારી યાદો જ પાસે.

પહેલાં અહીં રાત પડતી’તી મોટી, હવે સૂની લાગે છે પલંગની ખોટી. દીવાલમાં દેખું છું તમારું જ મુખ, કોને કહું મારા આ મનનું દુઃખ? એકલાં ઊંઘ આવે નહીં સાજન, તમારા વિના કેમ જીવાય આ ક્ષણ?

મોંઘી ચુંદડીની ભાત મને ન ગમે, જ્યારે તમે બાંધ્યા હતા એ જ ક્ષણ ગમે. કંકુના પગલાં ને કાજળની આંખો, તમારા સ્પર્શની યાદોમાં રાચું. ક્યાંક મને લઈ જાવ પાછાં, સાસરિયાનાં વચનો ને મીઠી વાતો.

સહેલીઓ પૂછે: "કેમ છો ભાભી?", મને તો બસ તમારા નામની લાગણી. અહીં સૌ પ્રેમ આપે, હું શું માંગુ? તમારા વીરહમાં, ઘડીઓ ગણું. ક્યારે આવશે સંદેશો તમારો? આ દિલને મળે શાંતિનો સહારો.

જાવું છે પાછું મારે સાજનને દ્વાર, જ્યાં મારો સંસાર ને મારો પ્યાર. હજી થોડા દિવસ કાઢવાના છે, આંખોમાં આંસુ સમાવવાનાં છે. આવજો લેવા મને, ઓ મારા સ્વામી, તમારા વિના હું છું અધૂરી નારી.