Blues dla Ryśka

(Zwrotka 1)

Znowu światła mnie oślepiają, choć znam ten blask od lat,

Tłum krzyczy jak burza, a ja ledwo stoję — tyle w sobie mam ran.

Gdzieś między dymem a ciszą grałem zawsze o życie,

Blues mnie niósł jak stary przyjaciel,

Co czasem zdradzi, a czasem ocali od nocy.

(Refren)

Ej… ja już nie wiem, czy śpiewam, czy wołam o pomoc,

Czy goni mnie wiatr, czy to ja gonię wolność.

Ale dopóki mam głos — choćby drżał jak pęknięta struna —

Będę grał dla ludzi, co w oczach mają ten sam smutek,

I tę samą wiarę, że jeszcze coś się odmieni.

(Zwrotka 2)

Droga nauczyła pokory — i tego, jak smakuje upadek,

Jak ciężko się podnieść, gdy sala pusta, a serce chce trzaskać.

Lecz gdy zakładam stary mikrofon na statyw,

Czuję, że znów wracam do domu,

Do wszystkich nocy, które mnie prawie zjadły,

I dni, które dały mi powód, by jeszcze oddychać.

(Refren)

Ej… ja już nie wiem, czy śpiewam, czy wołam o pomoc,

Czy goni mnie wiatr, czy to ja gonię wolność.

Ale dopóki mam głos — choćby drżał jak pęknięta struna —

Będę grał dla ludzi, co w oczach mają ten sam smutek,

I tę samą wiarę, że jeszcze coś się odmieni.

(Most)

A kiedyś, kiedy przeminie ten hałas i kurz,

Zostaną tylko te proste melodie,

Co rodzą się z bólu, a umierają w dłoniach przyjaciół.

Nie chcę pomników — chcę, by ktoś kiedyś powiedział:

„Ten gość śpiewał prawdę, choć bolała jak zimowa noc.”

(Outro)

A kiedy już zgasną światła i ostatni akord spadnie na ziemię,

Wiem, że gdzieś tam jeszcze niesie mnie piosenka —

Ta, co prowadziła mnie całe życie,

Choć ja prowadzić jej nie umiałem.