Музaға айналамын

Бүгін кеште жұрттың түтінін жұтам,

Бозғылт жарық — жүйкемдей діріл қағам.

Атым әзір жүрегімде жасырын,

Түн оны ұстап қала алмайды бәрібір.

Саусақ діріл — бос кеңістікке ән,

Сынған сөздер — тасқа түскен таңбадай жан.

Ай сәулесі шашыма оралар,

Жаңбыр, от, шраммен жолдар жазылар.

Мен — бет-бейнесіз бір дұға,

Сен айтқанша атамды дауыста.

Мен — жүректегі үнсіз жаңғырық,

Жай енетін жұмсақ бір жарық.

Шындықты естисің бе сыбырдан,

Әлде бәрі көрінер түс қылған?

Осы әлсіз, діріл жарықта

Мен қайта тудым — осы сәтте.

Музaға айналамын боз жарықта,

Жарты қате, жарты жалын жүректе.

Тыныштық пен күлден туған үн,

Сен қорыққан жолға барам бүгін.

Сымдарыңда болам дауыс боп,

Бөлмеңдегі тыныс, көлеңке боп.

Өлеңіңде өмір сүремін,

Биігіңді іздегенше сенің.

Шамдар жанып сыр айтады,

Әрбір шрам жұлдызға айналады.

Терімде жасырынған арман-код,

Мен — тереңің, сендегі нота.

Мен — ішкі бүлік, үнсіз жан,

Жасырған әнің, жасырған мұң.

Кетсең дағы, бәрібір,

Кешкі аспаныңда қаламын нұр.

Құласам — құлайын аккордпен,

Ауырсам — әуен болсын қорған.

Салқын алтын жарықта

Шындығым жанар жанартаудай.

Музaға айналамын боз жарықта,

Жарты дауыл, жарты сыбыр түсте.

Құпия желіңнен туған мен,

Сенің тереңіңде өмір сүрем.

Ертең мені ұмытар мүмкін,

Бөгде оттарда жоғалар үн.

Бірақ бүгін түн тыңдайды

Әр демімді, әрбір сырымды.

Көк күңіреніп найзағай бөлсе,

Әлем бір сәтке үнсіз қалса —

Бүгін мен жай көлеңке емес,

Мен — сендегі шабыт, демес.

Музaға айналамын боз жарықта,

Құпияң, отың осы түнде.

Мұңнан, желден, күлден өсіп,

Тірі гүл боп шығам үнде.

Боз жарықта таптым атымды…

Мен саған деп ән салдым.