Moje malutkie miasto ma zbyt wiele uliczek —

(nie mogę ciebie spotkać, choć co dnia wszystkie liczę).

Moje malutkie miasto ma uliczek za mało —

(nie ma w niej takiej jednej, by się dwoje spotkało).

Moje malutkie miasto mogło stać nad tysiącem,

które mają chodniki długo, długo idące,

a nad każdą by stało smukłych domów miliony

jak dynie pełne pestek drobiem ludzkim zmrowionych —

— a każda co dzień inna pełna twego kochania

mogła święto spotkania na tych domach wydzwaniać,

na tych domach ogromnych kolorowych klawiszach —

— — a my byśmy szli

wiecznie,

a w nas byłaby cisza.

Moje malutkie miasto mogło stać nad króciutką

tylko jedną jedyną, jak strumyczek wąziutką,

a uliczka ta mogła mieć dwa tylko domeczki

naprzeciwne radosne roześmiane dzwoneczki —

— moglibyśmy wyjść sobie w jakiś wieczór lub ranek

z naszych domów: śmieszyczek, radośnianek, wiośnianek

i od razu się spotkać sercodzwonnie dłońwdłońnie

i patrzeć sobie w oczy

wiecznie

wiecznie

dozgonnie.

Moje malutkie miasto ma zbyt mało uliczek

i zbyt wiele uliczek,

których nigdy nie zliczę.