در دهکده‌ای که نور بر خاک می‌تابید

لیلی آمد، و دل قیس، همچو شمع می‌تپید

هر نگاهش نغمه‌ای بود، بر جان قیس می‌نشست

و عشق در دلش جوانه زد، هر نفس بر دلش نشست

لِیْلی، ای فانوسِ جان

قِیْسْ شُد آواره، در دلِ این بیابان

به عشقِ تو آتش شد، در بادِ شورِ صحرا

بی‌لِیْلی می‌گریست، با خاطره‌ات هر جا

اما رسم و قبیله، دیواری شد میان‌شان

لیلی رفت و قیس، دیوانه، سرگردان

در بیابان‌ها پرسه زد، با دل شکسته و تنها

هر گل و خار یادش می‌آورد، هر نفس می‌زد صدا

لِیْلی، ای فانوسِ جان

قِیْسْ شُد آواره، در دلِ این بیابان

به عشقِ تو آتش شد، در بادِ شورِ صحرا

بی‌لِیْلی می‌گریست، با خاطره‌ات هر جا