Gece iner üstüme, sokak susar,
Bir tek adın kalır, yankısı duvar…
Neşet’in tınısı süzülür sokak aralarında,
Sokaklarda yankılanır bir ses duvarlarda:
Neredesin sen…

Neredesin sen,
Neredesin sen?
Yalnızlığım sorar:
Neredesin sen,
Neredesin sen?
Yalnızlığım sorar:
Nerdesin sen,
Neredesin sen?

Adımlarım yorgun, şehri terk ederken,
Kafamda sorular, cevap yok, derken…
Yolumu kaybettim, ışıklar söndü,
Karanlık şehirde ruhum bölündü.
Her ışık bir umut, her umut sönük,
Her köşe bir çıkmaz, her sokak bir tuzak,
Çaresizliğimin dili söyler: Neredesin sen…

Neredesin sen,
Neredesin sen?
Yalnızlığım sorar:
Neredesin sen,
Neredesin sen?
Yalnızlığım sorar:
Nerdesin sen,
Neredesin sen?

Ben ağlarsam ağlayıp, gülersem gülen,
Bütün dertlerimi anlayıp gönlümü bilen,
Sanki kalbimi bilerek yüzüme gülen...
Gönlüm hep seni arıyor, neredesin sen, neredesin sen?

Neredesin sen,
Neredesin sen?
Yalnızlığım sorar:
Neredesin sen,
Neredesin sen?
Yalnızlığım sorar:
Nerdesin sen,
Neredesin sen?