ในวันที่ท้องฟ้าดูเงียบงันกว่าเคย

ฉันปล่อยให้ลมพัดพาความเหงาไปเรื่อยเปื่อย

จนสบตาคู่นั้น... ที่ดูสดใสแต่เรียบง่าย

โลกที่เคยหยุดนิ่ง ก็เริ่มจะเคลื่อนไหวในทันใด

ไม่ได้อยากเข้าไปรบกวน พื้นที่ส่วนตัวของเธอ

แค่ขอเป็นเพียงสายตา ที่คอยจ้องมองอยู่ไกลๆ เสมอ

ในจังหวะที่เธอหัวเราะ ในวันที่เธอร้องไห้

มีคนหนึ่งตรงนี้ ที่คอยเอาใจช่วยเธอตลอดไป

เพราะฉันน่ะ "ตกหลุม" ที่เธอขุดเอาไว้ด้วยรอยยิ้ม

เป็นหลุมที่ลึกเกินไป จนใจฉันปีนกลับขึ้นมาไม่ไหว

ไม่ได้ต้องการให้เธอมาดึงมือ หรือฉุดให้ฉันขึ้นไป

แค่ปล่อยให้ฉันติดอยู่ในนี้... ในหลุมรักของเธออย่างเต็มใจ

(เฝ้ามองจากตรงนี้... ก็ดีแค่ไหน)

เหมือนดวงดาวที่มองดูพระจันทร์จากระยะห่าง

มีความสุขตามลำพัง บนเส้นทางที่ขนาน

ไม่ต้องครอบครอง ไม่ต้องมีความหมายในสายตา

แค่มีเธออยู่ในโลกใบเดียวกัน ก็เกินพอแล้วที่ผ่านมา

เพราะฉันน่ะ "ตกหลุม" ที่เธอขุดเอาไว้ด้วยรอยยิ้ม

เป็นหลุมที่ลึกเกินไป จนใจฉันปีนกลับขึ้นมาไม่ไหว

ไม่ได้ต้องการให้เธอมาดึงมือ หรือฉุดให้ฉันขึ้นไป

แค่ปล่อยให้ฉันติดอยู่ในนี้... ในหลุมรักของเธออย่างเต็มใจ

พื้นดินที่ฉันเคยยืน มันหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่

รู้ตัวอีกที... ใจทั้งใจก็หล่นลงไปอยู่ในนั้น

หลุมที่ชื่อว่าเธอ...

เพราะฉันน่ะ "ตกหลุม" ที่เธอขุดเอาไว้ด้วยรอยยิ้ม

เป็นหลุมที่ลึกเกินไป จนใจฉันปีนกลับขึ้นมาไม่ไหว

ไม่ได้ต้องการให้เธอมาดึงมือ หรือฉุดให้ฉันขึ้นไป

แค่ปล่อยให้ฉันติดอยู่ในนี้... ในหลุมรักของเธออย่างเต็มใจ

เฝ้ามองดูเธอจากก้นบึ้งของหัวใจ

ตกหลุมรักเธอซ้ำๆ... อย่างนั้นเรื่อยไป