(๑)

สุขบางอย่างเกิดจากการปรุงแต่ง

จิตแสดงความคิดจิตหลงใหล

อาศัยวิตกวิจารพาใจไป

เกิดสุขในอารมณ์ที่ชื่นชม

(๒)

เมื่อคิดถึงสิ่งรักและใฝ่ฝัน

ใจก็พลันอิ่มเอิบเคลิ้มสุขสม

เกิดภาพงามในจิตชิดอารมณ์

ใจสุขล้นเพราะแต่งเติมเสริมขึ้นมา

(๓)

สุขเช่นนี้แม้อ่อนหวานและงดงาม

แต่ยังตามด้วยความยึดเสน่หา

เพราะต้องอาศัยความคิดจินตนา

จึงแปรผันตามเวลาและอารมณ์

(๔)

อีกสุขหนึ่งลึกซึ้งกว่านั้นมาก

ไม่ต้องฝากความคิดให้ขื่นขม

เกิดจากใจรู้จริงทุกอารมณ์

แล้วคลายปมความยึดติดในสิ่งใด

(๕)

สุขจากปัญญาเกิดเพราะรู้ชัด

เห็นความสัตย์ของโลกที่หวั่นไหว

ทุกสิ่งเกิดตั้งอยู่แล้วดับไป

จิตเข้าใจจึงปล่อยวางอย่างสงบ

(๖)

มนสิการโดยแยบคายถูกต้อง

ช่วยให้มองสภาวะอย่างครบจบ

มิหลงตามอารมณ์มารบ

ใจจึงพบความเบาสบายภายใน

(๗)

กิตติพลใฝ่ศึกษาในธรรมแท้

เรียนรู้แก้ความหลงที่สงสัย

ใช้ปัญญาพินิจคิดเข้าใจ

จนจิตใจสงบงามตามทางธรรม

(๘)

เมื่อเห็นทุกข์ตามจริงไม่หนีหลบ

ใจสงบไม่ดิ้นรนจนถลำ

รู้เหตุปัจจัยแห่งทุกข์ที่ครอบงำ

จึงไม่ซ้ำเติมตนจนร้อนใจ

(๙)

สุขจากธรรมมิใช่สุขเพราะเสพ

มิใช่เก็บอารมณ์มาอ่อนไหว

แต่เป็นสุขเพราะรู้และเข้าใจ

ปล่อยวางได้จึงเป็นสุขอิสระ

(๑๐)

วิตกนั้นคือยกจิตคิดจับอารมณ์

วิจารบ่มคลอเคลียไม่ลดละ

แต่ปัญญาเพียงรู้ตามสภาวะ

ใจก็จะสงบโดยง่ายดาย

(๑๑)

เมื่อปัญญาเจริญยิ่งขึ้นเรื่อย

จิตจะเหนื่อยน้อยลงไม่ฟุ้งซ่าน

ไม่ต้องคิดปรุงแต่งทุกเหตุการณ์

ใจก็ผ่านความทุกข์อย่างเข้าใจ

(๑๒)

เหมือนเปิดม่านให้แสงทองส่องจิต

ไม่ต้องคิดจุดไฟให้หวั่นไหว

ความจริงนั้นมีอยู่คู่ภายใน

เพียงเปิดใจรับรู้ก็ดูงาม

(๑๓)

สุขจากเสพเหมือนไฟต้องเติมเชื้อ

หากจางเหลือก็หม่นหมองไม่ผ่องหวาม

แต่สุขธรรมจากปัญญางดงาม

ส่องทุกยามอย่างสงบและมั่นคง

(๑๔)

ผู้รู้ทันความจริงย่อมเป็นสุข

แม้พบทุกข์ก็ไม่หมองให้ลุ่มหลง

เพราะมีธรรมเป็นหลักใจมั่นคง

ไม่ปลิดปลงตามอารมณ์ที่พัดพา

(๑๕)

ขอทุกคนพัฒนาปัญญาจิต

ฝึกความคิดรู้ทันด้วยคุณค่า

สุขแท้จริงเกิดจากรู้ธรรมดา

ใจอิสระด้วยปัญญาตลอดไป