Miał długie włosy i gitarę,

Koszulę w kratkę, dżinsy stare.

Kochał gitarę i jej dźwięk,

I bardzo jej zazdrośnie strzegł.

Gitara także go kochała,

I jak natchniona blussy grała,

Tworzyli razem jeden tim,

Jakby on w niej, a ona w nim.

Czule kochała go gitara,

Bo coś z dziewczyny w sobie miała,

Łagodną tkliwość, czysty ton,

I zalet innych może sto.

Kochała go i grała mu,

A tony jej jakby ze snu,

Niosły się w dal i w nieba błękit,

Jakby stworzone dla piosenki.

Dla piosenki.

Na Starym Mieście w cichej bramie,

Siadał z gitarą jak na trawie,

I śpiew się tęskny w niebo niósł,

A był to zwykle z serca blues.

A ona czując jego dotyk

Łkała żarliwie mrużąc oczy.

Dusza tajała tłumiąc dreszcz,

A w strunach się burzyła krew.

Czule kochała go gitara,

Bo coś z dziewczyny w sobie miała.

Łagodną tkliwość, czysty ton,

I innych zalet może sto.

Kochała go i grała mu,

A tony jej jakby ze snu,

Niosły się w dal i nieba błękit,

Jakby stworzone dla piosenki.

Dla piosenki.