خالقِ هستی نظر کن، من غریب روزگارم

باغبانم را خبر کن ،تا ببیند برگ و بارم

بی‌ کَس و دور از دیارم، من غریب روزگارم

باغبانم را خبر کن، تا ببیند برگ و بارم

خلوت پُر عشق من، پُر شور من، پُر حال من

آن مستیِ احوالِ من کو؟

روز من کو؟ شام من؟ ماه من کو؟ سال من؟

آن اَخترِ اِقْبالِ من کو؟

پیری رسید از رَه و ، زِینْ جان ،توان رفت

فریاد بی‌کَسی، به دلِ آسمان رفت

مُویَم ،سپید گشت و چه گویم، زِ بَخت خویش؟

دودی بِشُد کز آتشِ این دودمان، رفت

ای زمین، نفرین بر این بدگردشی‌ های تو بادا

ای زمان، آتش به این امروز و فردای تو مَبادا

من کِی از دست تو، راحت می‌شوم؟

راهیِ شهرِ محبت می‌شوم

من چه هنگامی، به یاران می‌رسم؟

فارغ از این کُنجِ عُزلَت می‌شوم