ดวงตะวัน อ่อน-แสง ยามแลงค่ำ

ฉันตรากตรำ โต-มา ในบ้านไร่

ลูกชาวนา ไร้-ฝัน นำพาไป

แต่หัวใจ กว้าง-ไกล เกินทุ่งนา

เคยหลงทาง กลาง-ด้าว เคยก้าวเดิน

เคยหกเหิน เมิน-เขลา เนาถิ่นร้าง

เคยสิ้นคิด บิด-เบือน ไปผิดทาง

ช่างเลือนลาง ไม่-เห็น เส้นทางไกล

วันหนึ่งโลก กลับ-กน เป็นหม่นหมอง

คนทั้งผอง ฟาด-ฟัน กันไปทั่ว

ไฟสงคราม แผด-เผา จนมืดมัว

ช่างน่ากลัว เหมือน-เป็น เช่นความตาย

ในกองเถ้า แล-เห็น เป็นฟ้าแจ้ง

ยังมีแสง แย้ม-เห็น เคยค้นหา

ไฟดวงใหม่ จุด-ขึ้น กลางน้ำตา

ลูกฉันได้ เกิด-มา กลางกองเพลิง

ฉันหยัดกาย หมายฟื้น คืนชีพใหม่

ฉันสิ้นไร้ สิ่ง-สัน พลันสาบสูญ

ไร้เงินทอง ยากเข็ญ ทะวีคูณ

พาจิตใจ ขม-ขื่น ฟื้นกลับมา

ฉันจูงมือ ลูกน้อย ค่อยก้าวเดิน

ระหกเหิน เถิน-ถิ่น คนหมิ่นค่า

ยืนหยัดด้น ทนฝืน โชคชะตา

เพื่อนำพา ก้าว-ไป ในทางเรา

ในสายตา ลูก-มอง จ้องพินิจ

ฟ้าลิขิต คิด-ไป ใจหายเศร้า

เธอคือสิ่ง ล้ำ-ค่า กลางใจเรา

โอ-อกเจ้า เคย-เหงา เราเจียนตาย

จะเชิดหน้า แหงน-มอง จ้องบนฟ้า

ที่ที่มี ดวง-หน้า ดาราฉาย

ที่แล้วมา เคยฝ่า อันตะราย

จะขอหมาย วัน-หน้า ฟ้าสีคราม

ไม่อาลัย ชีวิต ไม่คิดหนี

แม้ชีวี พ่าย-ยับ และดับสูญ

โอ้ความรัก จัก-เป็น สิ่งเทิดทูน

เพราะรักจึง หวนคืน ความเป็นคน