ฉันยืนอยู่กลางฝนที่โปรยปราย

หัวใจมันเหงาเหมือนฟ้าสลาย

กลีบดอกไม้ร่วงหล่นตามสายลม

ฉันมองหาคุณในฝันที่พร่ามัว

ฝนตก ฝนตก ใจฉันยังเรียกหา

เสียงฟ้าร้องดัง แต่มันไม่ทำให้กลัว

ฉันไม่กลัวฟ้าแลบที่สาดส่อง

กลัวแค่คุณไปกับเขาในคืนฝนพรำ

ไม่มีร่ม ไม่มีใครเคียงข้าง

อยู่ใต้ฟ้าครึ้มที่มันดูอ้างว้าง

ทุกก้าวเดินเปียกฝนที่หล่นไหล

แต่ในใจมันเปียกกว่าฝนภายนอก

เสียงฝนเหมือนบทเพลงที่เศร้า

มันพาใจฉันลอยหายไปเบา ๆ

ฉันเงยหน้ามองฟ้า หวังเห็นเงาคุณ

แต่มีเพียงฝนและความว่างเปล่า

ฝนตก ฝนตก ใจฉันยังเรียกหา

เสียงฟ้าร้องดัง แต่มันไม่ทำให้กลัว

ฉันไม่กลัวฟ้าแลบที่สาดส่อง

กลัวแค่คุณไปกับเขาในคืนฝนพรำ

ฉันเดินตากฝนอยู่ลำพัง

กลางความเหงาและฟ้าที่ไร้แสง

หวังเพียงสายฝนจะพาคุณกลับมา

เพราะใจฉันมันรอคุณ...ตลอดเวลา