Na rozstaju stała jodła,

Pod nią cień i dziwna mgła.

Z głębi boru, z głębi błota,

Idzie Leśna – idzie zła.

Leśna, Leśna, bagnem kroczy,

W oczach noc i cień proroczy.

Leśna, Leśna, dłoń jak mech

Kto ją ujrzy, ten już zdechł.

Ma we włosach pajęczyny,

Zęby z kruka, głos jak dzwon.

Zna imiona, zna godziny,

Ona weźmie duszę twą.

Leśna, Leśna, z głodu jęczy,

Krew na skale, wiatr omiata.

Leśna, Leśna, wilczy sen

Ciebie woła, ciebie zje

Nie śpij, dziecko, po zachodzie,

Bo przez rzekę brodzi mrok.

Gdy usłyszysz szept po wodzie

Nie odzywaj się

(To smok)

Idzie z boru... bór ją zna...

Idzie z cienia... idzie z dna...

Z drewna laską czas odmienia...

Otwórz oczy.

To nie zmora.

To nie sen.

Idzie leśna

(Idzie leśna)

Leśna, Leśna, śpiewa mchem,

Krzyczy ziemią, rządzi snem

Leśna, Leśna, z drzewa krew

Las ją stworzył - lasu gniew!