Nowy rok, niby nowy start,

czysta kartka w głowie, a tu znów ktoś liczy mój fart.

Jeszcze dym po petach, szkło po szampanie,

a już słyszę, że nic nie znaczę — standardowe gadanie.

Każdy ekspert od życia, każdy zna mój plan,

choć sami tkwią w miejscu od lat — dzień w dzień ten sam stan.

Patrzą krzywo, bo nie pasuję w ramy,

bo nie klękam przed zasadami, które sami łamią.

Mówisz: „zmień się, będzie łatwiej żyć”,

ja widziałem tych zmienionych — pusty wzrok, martwy byt.

Nie przyszli mi pomóc, tylko sprawdzić,

czy jeszcze stoję, czy już można mnie zgasić.

Nowy rok — to nie wasz sen,

nie wasza droga i nie wasz tlen.

Jak ci się nie podoba to, kim jestem ja,

to stań z boku — to nie twoja gra.

Nowy rok — ta sama twarz,

nie będę nikim innym, żebyś lepiej mnie znał.

Nie akceptujesz mnie? To nie mój wstyd,

ja żyję po swojemu — i mam z tym wynik.

Już wiem, kto zostaje, a kto tu jest na chwilę,

kto poda mi rękę, a kto liczy na upadek — po cichu, chytrze.

Uśmiechy na pokaz, prawda po fakcie,

gdy robi się ciężko, zostajesz sam na starcie.

Nie chcę ich rad, nie chcę ich zasad,

każda z tych reguł to cudzy ciężar na barkach.

Wolę iść wolno, ale bez kagańca,

niż biec do mety, której nigdy nie chciałem dotknąć palcami.

Mówili: „czekaj, twój czas przyjdzie”,

a czas mijał, a ja płaciłem rachunki w ciszy.

Teraz liczę kroki, nie cudze zdania,

bo moje życie to nie wasza opinia ani zebrania.

Nowy rok — to nie wasz sen,

nie wasza droga i nie wasz tlen.

Jak ci się nie podoba to, kim jestem ja,

to stań z boku — to nie twoja gra.

Nowy rok — bez masek i kłamstw,

bez udawania, że wszystko gra.

Nie musicie mnie lubić, nie musicie mnie znać,

ja nie żyję po to, żeby wam się podobać.

Nie chcę być poprawny, chcę być uczciwy,

wolę być sam niż fałszywie życzliwy.

Jeśli ta droga ma cenę i ból,

to zapłacę ją sam — bez waszych reguł.

Nowy rok, ale stary ja,

ten sam kręgosłup, ta sama twarz.

Jak mnie nie akceptujesz — zamknij drzwi,

bo ja idę dalej i nie cofam się już dziś.