เริ่มต้นรักสดใส ทักทายไปทุกเวลา

กราฟรักพุ่งขึ้นฟ้า สบสายตาพาสุขใจ

แต่นานวันเริ่มหม่น ความสับสนรุกรานกาย

ตัวเธอเริ่มห่างหาย ทิ้งฉันไว้ให้เฝ้ารอ

บอกว่าเหนื่อยและเครียด ใจบีบเค้นจนท้อแท้

อยากอยู่เพียงลำพัง ไม่เหลียวแลคนเฝ้าขอ

สองอาทิตย์ที่หาย ความหมายคือคำว่าพอ

หรือฉันยังดีไม่พอ จึงต้องรออย่างไร้ทาง

สุ่มวันจะกลับมา ไร้ซึ่งคำจะเอ่ยอ้าง

คุยอยู่ก็จืดจาง หายไปกลางทางเงียบงัน

ฉันผิดที่รอเก้อ รอเพียงเธอมาพบกัน

สองชั่วโมงที่ยืนนิ่ง เธอทอดทิ้งฉันทำไม

คุยกันแล้วกี่ครั้ง ว่าช่วยบอกกันสักนิด

ไม่ใช่หายไปดื้อๆ ให้ฉันเดาจนจมติด

คำว่า "ส่วนตัว" ของเธอ มันกว้างกว่า "เรา" ใช่ไหม?

ไปหาถึงที่ยังปล่อยให้รอ เธอทำลงได้ยังไง

บอกไม่อยากให้รอ แต่ก็ไม่คิดจะเปลี่ยน

ความรักที่เคยเรียน วันนี้มันกลายเป็นบทเรียนที่วนเวียน

กราฟมันดิ่งลงเหว หรือใจเธอเองที่เปลี่ยนไป

สุดท้ายฉันต้องผิด... ที่รักเธอมากเกินไปใช่ไหมเธอ?

เมื่อก่อนทักตลอด คำอ้อนออดหายไปสิ้น

เหมือนใจเริ่มหมดภักดิ์ พังทลายลงสู่ดิน

ความผิดอยู่ที่ฉัน ที่รักมั่นจนพังพินทร์

ยอมรับความเศร้าชิน น้ำตารินไหลอาบแก้ม

สุ่มวันจะกลับมา ไร้ซึ่งคำจะเอ่ยอ้าง

คุยอยู่ก็จืดจาง หายไปกลางทางเงียบงัน

ฉันผิดที่รอเก้อ รอเพียงเธอมาพบกัน

สองชั่วโมงที่ยืนนิ่ง เธอทอดทิ้งฉันทำไม

รักมากจึงเจ็บมาก จำใจพรากจากความหวัง

กราฟที่เคยรุ่งเรือง บัดนี้มืดดับอับปาง

เหลือเพียงความอ้างว้าง ในพื้นที่ส่วนตัว... ของเธอ