Μανώλη, πάλι κοιμάσαι,

μες στη μέρα σαν φάντασμα

Ο κόσμος τρέχει,

εσύ χαζεύεις, με το βλέμμα στο χάσμα

Η ζωή σου φωνάζει,

μα εσύ κάνεις πως δεν ακούς Ξύπνα,

φίλε, πριν χαθείς στους δρόμους τους σκούρους

Ξύπνα, Μανώλη,

η ζωή δεν περιμένει Άσε το ρολόι,

κι ας χτυπάει σαν τρελή

Βάλε φωτιά στα όνειρα που μένουν κρυμμένα

Και χόρεψε μες στη βροχή,

σαν να μην υπάρχει χθες

Μανώλη, πάλι αργείς,

στο ραντεβού με τη μοίρα

Η καρδιά σου χτυπάει,

μα εσύ ψάχνεις για σιγουριά

Το μέλλον σου γελάει,

σε προκαλεί να το δεις

Μην περιμένεις άλλο, η στιγμή είναι αυτή

Ξύπνα, Μανώλη,

η ζωή δεν περιμένει Άσε το ρολόι,

κι ας χτυπάει σαν τρελή

Βάλε φωτιά στα όνειρα που μένουν κρυμμένα

Και χόρεψε μες στη βροχή,

σαν να μην υπάρχει χθες

Μια φορά ζούμε,

λένε οι παλιοί

Μην τη χαραμίζεις με φόβους κρυφούς

Άνοιξε τα φτερά σου,

πέτα ψηλά Κι αν πέσεις,

θα ξανασηκωθείς

Ξύπνα, Μανώλη,

η ζωή σου ανήκει

Μην την κοιτάς απ’ το παράθυρο πια

Βγες στο φως, φώναξε δυνατά «Είμαι εδώ,

κι αρχίζω ξανά!»