Haaa—

powietrze krzyczy

jakby miało własne zęby

a niebo zwisa nade mną

jak rozcięty balon pełen piany

świat drży

w zielonych portkach kosmosu

i staje się

cyrkiem moich własnych myśli

a wtedy—

pęka we mnie czas

i wychodzi głos

którego nawet śmierć

się boi

WAHAZAR ryczy

Haaaaaaaaaaaaa!!!!

Ty świńtucho, ty trzepiecino!!!

Ty wągrowaty gnidoszu!!!!

Ty śmiesz przychodzić z pomiętym papierem

i jeszcze śmiesz podpisywać się „książę” – co?

Ty krzywulcu!

Ty wieloszparkowy syzygambie!!!

(patrzy po obecnych)

Słuchać!!!!

Mówiłem, że wobec mnie są wszyscy równi.

Ty, stara ropucho,

i ty, zdegenerowany miejski chamie,

i ty, lafiryndo,

i ty, wielki zdechlaku.

(wskazuje po kolei)

Jesteście nic, absolutnie nic.

Dla was oddaję się rzeczy najtrudniejszej:

zupełnej samotności.

a po tych słowach

świat zwija się

jak karaluch w świetle

i zaczyna szeptać

moim własnym głosem

trzepieciny

fruną po sali

jak motyle ze szkła

którym ktoś wyrwał skrzydła

gnidosze

pełzną po ścianach

wzorem gwiazdozbiorów

których nie stworzył żaden bóg

a syzygambie

ciągną się z sufitu

jak kolorowe języki

potworów bez kształtu

ja stoję

sam

w centrum tej piany

jak wyrzucony demiurg

któremu zgasł kosmos

i wiem

że samotność

jest jedyną formą

prawdziwej potęgi

haaa—

to jest pieśń

która nie ma granic

pieśń

która sama siebie pożera

pieśń

którą można tylko wykrzyczeć

kiedy wszystko inne pękło