oooo, oooo, oooooo, ooooo

(Zwrotka 1)

Na rogu miasta, wśród szarego dnia,

Stał młody chłopak i pieśni swe grał.

Głos miał jak echo wśród nocnych gwiazd,

Każdy, kto słuchał, chciał zostać i trwać.

(Zwrotka 2)

Monety brzęczały w starym futerale,

Lecz więcej mu dawał uśmiech w oddali.

Bo śpiewem malował świat pełen barw,

Gdzie nie ma już bólu, gdzie zniknął strach.

(Refren)

Jego głos jak wiatr unosił dusze,

Łagodził serca, koił burze.

Każdy, kto słuchał, zapominał łzy,

Jakby to pieśń prowadziła sny.

(Zwrotka 3)

Aż pewnej nocy, wśród latarnianych cieni,

Ktoś go dostrzegł – świat nagle się zmienił.

Producent stanął, zamarł w zachwycie,

"To nie jest głos – to samo życie!"

(Zwrotka 4)

Wziął go za rękę, pokazał świat,

Gdzie scena jak niebo, jak złoty blask.

Lecz chłopak pamiętał te ulice stare,

I w każdej pieśni zostawił ich czar.

(Refren)

Jego głos jak wiatr unosił dusze,

Łagodził serca, koił burze.

Każdy, kto słuchał, zapominał łzy,

Jakby to pieśń prowadziła sny.

(Mostek)

Dziś śpiewa dla tysięcy, lecz w sercu gdzieś wie,

Że magia zaczęła się w tamtym tle.

Bo kiedy muzyka przenosi w dal,

To wciąż jest ta sama uliczna ballada.

(Refren – powtórka, finał z chórem)

Jego głos jak wiatr unosił dusze,

Łagodził serca, koił burze.

Każdy, kto słuchał, zapominał łzy,

Jakby to pieśń prowadziła sny.