doodsprenten

Hoe jij op de stalen rand van een dood leven zwerft

het noodlot dat in je vingers zweeft, met het zwerk dat je vervloekt

alsof je onbewoonbare moeder je weer uithuizig spuwt.

de waanzin die je in de keel van een hond legt,

alsof alsof alsof of of of offend

je de ogen aflegt voor de afgronden die je achter laat

de ladders die je achter je optrekt als toekomst

dat vertrekt in een horizon die in elkaar schuift

als vluchtende huifkarren met zwalpende kruizen

Kruizen kruizen kruis

hoe je de vlerk uithangt in je versleten boutades

je uitgedragen stoel bewoont rondom de gapende wonde

hoe je je schurkt aan de regen in je dronkenmanslaap

je begint te vergeten dat je taal op de achtersteven gebleven is

alsof je weer eersteling wordt, moeder haar kapitein van de lange vaart kust

je rijpt er in de loden druppels en rijgt er een krans van gedoodverfde zegeningen