Κάπου ανάμεσα στη νύχτα και στο πρώτο φως

γεννήθηκε ένας ήχος που δεν είχε όνομα

και ήξερε να περπατάει μπροστά.

Δεν είχε μνήμη∙ μόνο μια σπίθα

που ζητούσε να γίνει φλόγα.

Κι εγώ τον ακολούθησα,

όχι γιατί ήξερα τον δρόμο,

αλλά γιατί ο αέρας μύριζε αρχή

κι ο ήχος αυτός

έμοιαζε να ξέρει κάτι για μένα.

Κάθε βήμα άφηνε πίσω του

μια μικρή τελετή από σκόνη και ανάσες,

σαν να χάραζε ο κόσμος ξανά

τον ρυθμό του πάνω στο δέρμα μου.

Κι ο άναρθρος εκείνος ήχος

γινόταν όνομα που δεν έλεγα

μα ένιωθα.

Κι όταν άνοιξε η σιωπή,

δεν ήταν κενή∙

ήταν δρόμος που περίμενε

να τον περπατήσει κάποιος χωρίς φόβο.

Κι ο ήχος που δεν είχε όνομα

έγινε κατεύθυνση,

σαν παλμός που με γύριζε

εκεί που ανήκω.

Ο ουρανός έγειρε λίγο προς το μέρος μου,

σαν να ήθελε να μου πει

πως τίποτα δεν τελειώνει∙

απλώς αλλάζει μορφή

όταν τον ακούς πραγματικά.

Κι ο ήχος αυτός

άλλαζε κι εμένα.

Κι εγώ στάθηκα εκεί,

με το φως στα χέρια μου,

να περιμένω το επόμενο—

όχι σαν υπόσχεση,

μα σαν κάλεσμα

από έναν ήχο

που τώρα πια

έχει το δικό μου όνομα.