Των φρονίμων τα παιδιά ,

προτου πεινάσουν μαγειρεύουν,

κεράσια όπου ακούν πολλά,

καλαθάκι μικρό να παίρνουν.

Ενας κούκος Άνοιξη δε φέρνει,

πάρε το αυγό και κούρεψέ το,

όποιος αφήνει γένι έχει χτένι,

όνειρο καλό να λες,

το άλλο ξέχασέ το.

Πάρε τον ένα και τον άλλον χτύπα,

ο πεινασμένος καρβέλια ονειρεύται,

χαζός θα ανοίξει στο νερό μιά τρύπα,

ο καπετάνιος στη φουρτούνα φαίνεται.

Πίσω έχει η αχλάδα την ουρά,

γάιδαρο στα δόντια κοιτούσε

τσάμπα που του χάρισαν μια φορά,

και το παρδαλό κατσίκι γελούσε.

Οποιος πίνει βερεσέ διπλά μεθάει,

όπου πάνε τα πολλά και τα λίγα πάνε,

σχεδιάζει ο άνθρωπος ο θεός γελάει,

όλα τα γουρούνια τη λάσπη κυνηγάνε.

Ο πνιγμένος απ'τα μαλλιά του πιάνεται,

ο λύκος τ΄ όνομα η αλεπού τη χάρη,

ο βρεγμένος τη βροχή δεν αισθάνεται,

ο κόσμος τούμπανο εσύ κρυφό καμάρι.