Tak niewiele mi potrzeba na tej ziemi,

Jakieś gniazdko ciepłe zimą, chłodne latem.

Ciut nadziei, ciut muzyki i poezji,

Ciut miłości kołysanej szczęścia wiatrem.

Tyś na wszystkie pory roku mą ostoją,

Ja przy tobie czuję się jak dama kier.

Bo ty królem moim jesteś, moją zbroją,

Mym rycerzem, mym żołnierzem, moim lwem.

Kiedy jesień pierwsze chłody z pola przygna,

I szarugi jak okręty tu przypłyną,

Ja tę prawdę mój najdroższy tobie wyznam,

Że jeżeli, to już tylko z tobą ginąć.

Tyś na wszystkie pory roku mą ostoją,

Ja przy tobie czuję się jak dama kier.

Bo ty królem moim jesteś, moją zbroją,

Mym rycerzem, mym żołnierzem, moim lwem.

A gdy zima w lutych mrozach się objawi,

I śnieg ziemię w krąg otuli grubym futrem.

Ja się nie dam tej zimowej melancholii,

I szczęśliwa na twej piersi słodko usnę.

Tyś na wszystkie pory roku mą ostoją,

Ja przy tobie czuję się jak dama kier.

Bo ty królem moim jesteś, moją zbroją,

Mym rycerzem, mym żołnierzem, moim lwem.

Moim lwem.