Nie boję się nocy

Nie boję się nocy.

Boję się poranków,

bo każdy z nich

wydaje się być coraz bardziej daleki.

Czas siada naprzeciw

jak stary znajomy,

już nie pyta,

tylko czeka.

Ludzie odchodzą powoli,

ćwiczą to przez całe życie.

Zostają po nich

krzesła,

imiona

i cisza.

Samotność nie boli —

ona tylko mierzy,

ile jeszcze we mnie

zostało życia.

Zegar nie tyka,

on oddycha za mnie.

Każdy dźwięk

jest już tylko pożyczony.

Patrzę na swoje ręce

jak na cudze,

już wiedzą,

że nie wszystko

zdążę dokończyć.

Kiedyś bałem się końca.

Dziś boję się jedynie,

że przyjdzie cicho

i nikt nie zauważy,

że wyszedłem.

Czasem mówię do ścian,

bo one zostaną najdłużej.

Jeśli jeszcze jutro

otworzę oczy,

to tylko po to,

żeby zapamiętać

światło.

Nie pożegnać się —

świat nigdy tego nie lubił —

tylko

przestać czekać.