Në dritë të zbehtë, ku heshtja më ndjek,

zemra ime bërtet, por ti s’e ndjen dot.

Kujtimet digjen si flakë në erë,

fati im rrëshqet në rrugë të errët.

Gjithçka që dua

më refuzon vetë.

Në buzë të greminës jam pa kthim,

zëri yt më thërret si ëndërr me shikim.

Ti ishe diell, tani je hije,

më mbulon shpirti yt me akuj e liri.

Por unë digjem për ty , pa fjalë, e përsëri

Jam rebel i zemrës që s’fali më dhimbje,

me gjak në telat e kitarës sime.

Fati nuk pyet, fati më shpërndan,

në çdo refren unë vdes dhe rilind prapë.

Se ti je melodia që s’më lanë.

[Chorus

Fati im je ti, s’të largoj dot,

edhe kur më vret, më bën të ndjej më fort.

Në çdo dhimbje je një zjarr që s’pushon,

këndoj emrin tënd si lutje e vonë.

Fati im… je ti , përjetësisht në shpirtn tonë!

Dhe në çdo krisje të natës pa zë,

bëj marrëveshje me demonët e më.

Nuk ka kthim, nuk ka paqe për ne,

por në zhurmën që më rrënon,

të dua edhe kur s’ më do!

Një akord që s’ka melodi, një lot që s’ka më ngjyrë.

Rrugën ta ndriçoj unë me dhimbjen time, për ty

unë flakën e bëj himn.

Ky është fati im… dhe fundi im.

Fati im je ti

djegie pa shpresë,

në çdo varg je

plagë që s’ më le.

Ti je nota në kitarën që qan,

kënga që jeton,

edhe kur nuk është e gjallë.

Fati im je ti… dhe s’ka tjetër fat.