صاحب نظر دیکھن جتھے کوئی صورتَ،

صورتَ اپنے یار دی ویکھدے نے۔

ولے رہن منصور نہ جدوں کدھرے،

نوک لشکدی دار دی ویکھدے نے۔

لفدے کدی کماناں دے وانگ ناہیں،

آپ داعوتاں تیراں نوں دین والے،

غازی مرد نے چھاتیاں تان لیندے،

جدوں شکل تلوار دی ویکھدے نے۔

حداں ٹپّ کے عقل شعور دیاں،

عاشق بستی جنون دی وچّ پہنچن،

ڈگن ٹکراں مار سر فرے اتھے،

جتھے روک دیوار دی ویکھدے نے۔

گجھے روگ دا اے سوکھا کھوج لگدا،

ٹرے سوچ جے نال علامتاں دے،

پچھدے حالَ ایہہ پہلاں طبیب دا نے،

پھیر نبض بیمار دی ویکھدے نے۔

کڈھدے رہن بہہ کے مورخ ہوڑھ متے

تلیاں انگلیاں تھیں چبھے کنڈیاں نوں،

سدھے پھلاں نوں ہتھ نہیں جا پاؤندے،

چبھدی نوک جو خار دی ویکھدے نے۔

تھلے کسے دے نہ کسے حالَ لگن،

بنیا اوہناں دا اے بھرم بھرم رہندا،

صلاح وچ جو دورئندیش ہندے،

رہندے گھڑی تکرار دی ویکھدے نے۔

دل وچ ایہناں دے اجے ضرور اتھے،

ہے گلزار دے ہون دا شبھا رہندا،

جتھوں طالب خلیل دے اج توڑی،

اٹھدی لمب کوئی نعر دی ویکھدے نے۔

آگوُ جہڑے ٹھکانے تے قدم رکھے،

اسے تھاں دانے محرم شیش رکھن،

بجلی وانگ پیندے غلام اتھے جتھے،

پیندی نظر سردار دی ویکھدے نے۔

جھلن کویں احسان اوہ زندگی دا،

جا کے آپ گل موت دے پین والے،

دنیا وچ مر جے زندہ رہن والے،

ہمت کدی نہ ہاردی ویکھدے نے۔

پچھے لگّ کے ٹرن دی سکّ والے،

پچھے کسے دے رہن ہمیش لگے،

چلدے کدی وی اپنی چال نہ اوہ،

جہڑے ٹور سنسار دی ویکھدے نے۔

دینی جان وچ عشقَ دے شوق سیتی،

درد منداں دی ریت قدیم دی اے،

جاناں وار کے مڈھ توں کرن پوری،

مرضی یار جو یار دی ویکھدے نے۔

کڑکے ماردے نے گجدے بدلاں نوں،

نظراں بجلیاں نال لڑان والے،

پیندے پھانڈیاں وچ نہ بہن جہڑے،

سدا رتّ بہار دی ویکھدے نے۔

فرصت فکر توں کدے نہ ملے مینوں،

میری نظر نوں کی نکتاچیں دیکھن،

عیب اوہناں دی نظر دا ویکھ کوئی،

جہڑے نظر ہزار دی ویکھدے نے۔

ویکھ ہیجلے قوم دی زندگی دے،

ویکھن ہند ولوں پاکستان ولوں،

نقر کدی کوئی چین دی تاڑدے نے،

کدی لامبھ تاتار دی ویکھدے نے۔

بہہ کے سمجھ 'فقیر' صدیق کولوں،

یا ابیس کرنی کولوں پچھ جا کے،

ویکھن والے پیار دی وچّ دنیا،

کویں حد پیار دی ویکھدے نے۔