Tanggapin mo… tanggapin mo… tanggapin mo…

Tinig ng kahapon… ‘di mo matatakasan…

May ilaw sa dulo pero tila kumakaway

Parang paanyaya... o paalala ng pagkukulang

Sa katahimikan ng pagitan ng tibok

Naririnig ko ang mga boses na matagal ko nang binaon

Si Ina, si Itay, ang batang ako

Sumisigaw, hindi sa galit... kundi sa pagkalimot

Ang sakit na ‘di ko hinarap noon

Ngayo’y bumabalik, humahawak sa puso kong pagod

Ako ang lumikha ng sariling kulungan

Sa bawat "bukas na lang," sa bawat "bahala na"

Narito na ang singil ng panahon

At ako na lang ang di pa nagpapatawad

Bago ako bumitiw

Narinig ko ang lahat... ang luha, ang galit, ang panalangin

Bago ako mawala

Hinawakan ako ng aninong ako rin pala

At sa huling saglit,

Ako na lang ang hindi ko kayang yakapin

Ilang taon kong tinakasan ang sarili kong kwento

Nagkunwaring buo habang butas ang loob

Pinili kong kalimutan kaysa harapin

Pero hindi pala nawawala ang hindi mo tinatanggap...

Sumasabay lang sa'yo, tahimik… hanggang bumalik

Tanggapin mo siya… ang kahapon mo…

Tanggapin mo siya… ang sarili mong anino…

Kung ayaw mong humarap sa sakit,

Doon ka lang palaging mawawala

“Bakit mo ako iniwan?”

“Hindi mo kailangang maging perpekto.”

“Narito pa rin ako.”

Bago ako bumitiw

Nakita ko ang sarili kong sugatan,

Ngunit humihinga pa rin

Bago tuluyang maglaho

May tinig na humawak sa kamay ko...

At sa huling pagkakataon,

Pinatawad ko rin siya... ako…

Kahit huli na.

Bago ako bumitiw… ako rin pala ang kailangan kong yakapin

Bago ako bumitiw… ako rin pala ang kailangang patawarin