Məni xor görmə,ey insan,

Sən qızıl, mən paslı dəmirmiyəm?

Bir ocaqdan köz almışıq,

Sən alovsan, mən tüstümüyəm?

Eyni suyun damlasıyıq,

Sən ümman, mən çaymıyam?

Eyni torpaq yoğurub bizi,

Sən bağçasan, mən çölmüyəm?

Sən ipəksən, mən cır əski,

De görüm, fərqimiz nədir ki?

Tanrı eyni yaratdı səni məni,

Sən mələk, mən şeytanmıyam?

Bir gün qəbir çağıranda,

Qaranlıq daş bağrında,

Sən sarayda yatanda,

Mən torpağa yükmüyəm?

Kimi şeyxdi, kimi qulmuş,

Kimi susmuş, kimi dolmuş.

Hamı bir yol yolçu olmuş,

Sən buralı, mən köçmüyəm?

Nəfs içində yanır insan,

Öz-özünü yeyir insan.

Güzgüyə daş atır insan,

Sən aynasan, mən çatımıyam?

Çoxu qızıl don geyinmiş,

İçi pasdan çürümüş.

Şeytan belə səcdə etmiş —

Sən hakim, mən suçlumuyam?

Bir gün nəfəs dayanacaq,

Dil susacaq, göz yanacaq.

Ad-san torpaqla solacaq,

Sən əbədi, mən sonmuyam?

Öldür nəfsini ölmədən,

Çıx bu qaranlıq kölgədən.

Haqq soruşmaz “kimdin?” səndən —

düşün Yezid yoxsa mələksən?

iki yol çıxacaq qarşına,biləsən

biri cənnət biri cəhənnəm.,

Düşün ey haqqı yeyən,

Sənmi cənnətlik,mənmi cəhənnəmliyəm....