Ruhun mu ateş, yoksa o gözler mi alevden?

Bilmem, bu yanardağ ne biçim korla tutuştu?

Pervane olan kendini gizler mi alevden

Sen istedin, ondan bu gönül zorla tutuştu

Gün senden ışık alsa da bir renge bürünse

Ay secde edip çehrene yerlerde sürünse

Her şey silinip kayboluyorken nazarımdan

Yalnız o yeşil gözlerinin nuru görünse

Gözler ki birer parçasıdır sende İlah'ın

Gözler ki senin en katı zulmün ve silahın

Vur şanlı silahınla gönül mülkü düzelsin

Sen öldürüyorken de, vururken de güzelsin!

Bir başka füsun fışkırıyor sanki yüzünden

Bir yüz ki yapılmış dişi kaplanla hüzünden

Hasret sana ey yirmi yılın taze baharı

Vaslınla da dinmez yine bağrımdaki ağrı

Dinmez! Gönülün, tapmanın, aşkın sesidir bu!

Dinmez! Ebedi özleyişin bestesidir bu!

Hasret çekerek uğruna ölmek de kolaydı

Görmek seni ukbadan eğer mümkün olsaydı

Mehtaplı yüzün Tanrı'yı kıskandırıyordur

En hisli şiirden de örülmez bu güzellik

Yaklaşması güç, senden uzaklaşması zordur

Kalbin işidir, gözle görülmez bu güzellik