ในโลกออนไลน์ เธอใส่ใจ ใครมากมาย

แต่คนข้างกาย กลับเงียบเหงา ไม่ทักทาย

เธอยิ้มกับจอ นานพอ ลืมมองฉันไป

เคยรู้บ้างไหม ฉันเหงา ใจร้องไห้ทุกที

เธอหัวเราะกับจอ ฉันรอ เธอหันมามอง

โลกจริงยังมีฉันอยู่ อย่าลืมดู คนเคียงข้าง

มือถือแบตหมด ชาร์จใหม่ก็ใช้ได้

ใจคนข้างข้าง ถ้าเหนื่อยล้า จะเติมไง

คำพูดในแชท มันแค่ปลายนิ้วพิมพ์ไป

แต่ความรู้สึกข้างใน ลบแล้วมันไม่คืนมา

อย่ารักแค่ผ่านจอ ขอให้มอง ด้วยหัวใจ

รักจริงอยู่นี้ไง คนข้างข้างที่เธอลืมไป

เธอถามเพื่อนในจอ ว่ากินข้าวหรือยัง

แต่ลืมถามฉัน ว่าหิวไหม กินอะไรรึยัง

เธอหัวเราะกับโพสต์ สนุกสนานกับคลิปไวรัล

แต่ลืมกอดฉัน ลืมคำหวานวอน ที่เคยพูดกันเมื่อวาน

อย่าให้โลกออนไลน์ มันพาใจเราไกลห่าง

เพราะคนที่ห่วงจริง ไม่ได้อยู่ในหน้าฟีดกลางทาง

มือถือแบตหมด ชาร์จใหม่ก็ใช้ได้

แต่ใจคนข้างข้าง ถ้าเหนื่อยล้า จะเติมไง

อย่ารักแค่ผ่านจอ แต่ขอให้มองด้วยหัวใจ

รักจริงอยู่ตรงนี้ไง คนข้างข้างที่เธอลืมไป

มือถือแบตหมด ชาร์จใหม่ก็ใช้ได้

แต่ใจคนข้างข้าง ถ้าเหนื่อยล้า จะเติมไง

คำพูดในแชท มันแค่ปลายนิ้วพิมพ์ไป

แต่ความรู้สึกข้างใน ลบแล้วมันไม่คืนมา

จงใส่ใจคนใกล้ตัว ก่อนที่เขาจะจากไป

เพราะความรักที่เสียไป ไม่มีปุ่มรีเซ็ต ให้เริ่มใหม่

กอดคนข้างข้างไว้ ก่อนสายเกินไปเธอจ๋า

เพราะว่า ความรักแท้ในโลกจริง… มีค่ายิ่งกว่า “ออนไลน์”