เสียงนาฬิกา บอกเวลาที่เดินไป

ที่นี่มันดึกแล้ว เธอเพิ่งเริ่มวันใหม่

มองหน้าจอมือถือ ก็มีเพียงแค่รูปเธอ

พยายามจะทำใจ ไม่ให้เผลอคิดถึงจนเกิน

หนึ่งวันของเรา ไม่เคยเท่ากันเลย

ต้องรอต้องคอย ต้องเว้นช่วงอย่างเคย

จะโทรไปหา ก็กลัวเธอจะยุ่งวุ่นวาย

ก็ทำได้แค่พิมพ์ข้อความ

ส่งความห่วงใยไปให้

(*) นาฬิกาเรือนนี้ มันเดินไม่ตรงกัน

ทั้งวัน ทั้งคืน เราต้องห่างไกล

อยากให้รู้ว่าเหงา คิดถึงเธอเท่าไหร่

แต่ฉันก็จะรอ... (รอ...oh....no)

รอเวลา ให้ใจเราตรงกัน อีกครั้ง...

ลองเปิดเพลงที่เราเคยฟังด้วยกันทุกที

แต่พอไม่มีเธอ เสียงเพลงก็ดูเงียบเหงาไปกว่านี้

บนเตียงกว้าง กว้าง มีแค่ฉันและหมอนข้าง

อยากกอดเธอให้แน่น แน่น จนลืมความอ้างว้าง

..

จะโทรไปหา ก็กลัวเธอจะยุ่งวุ่นวาย

ก็ทำได้แค่พิมพ์ข้อความ ส่งความห่วงใยไปให้

แม้ต้องอยู่คนเดียว (มันช่างอ้างว้าง)

นับวันนับคืนไป (คิดถึงเธอคนเดียว)

แค่ทนเหงาหน่อยนะ เพื่อวันข้างหน้า

ที่เราจะใช้เวลาของเรา ด้วยกัน อีกครั้ง

รอเวลา ให้ใจเราตรงกัน อีกครั้ง...