Yola çıktım sabahın ilk ışığında,

Baş açık, rüzgar saçlarımda oynar.

Çeşme başı serin sular çağırır beni,

Yükümü aldım, gönlümde umutlar.

Nakarat:

Uç yüksek!

Dağlar aşılır, yollar taşlı, çetin,

Kimi zaman hüzün kimi zaman sevinç.

Her adımda düşlerimle konuşurum,

Çeşme başı gözlerimde yansıyan bir inci.

Nakarat:

Uç yüksek!

Gecenin sessizliğinde yıldızlarla yolda,

Ay ışığı düşer yükümün üstüne hafifçe.

Rüzgarla yarışır, yüreğimle koştum,

Yükümü aldım, geride hiçbir iz bırakmadan.

Nakarat:

Özgür ol!

Çeşme başı çocuk sesleri yankılanır,

Kimi anılar kimi umut taşır.

Yollar uzun, ama adımlarım kararlı,

Baş açık, gözlerim ufka dalar.

Nakarat:

Özgür ol!

Rüzgarla dans eder, yapraklar gibi savrulurum,

Dağ taş, ova, deniz, hepsi benim yoldaşım.

Yükümü aldım, geçmişi ardımda bıraktım,

Çeşme başı şimdi beni uğurlar sessizce.

Nakarat:

Hadi yola!

Her durağımda bir iz bırakırım sessizce,

Kimi zaman gül, kimi zaman gözyaşıyla.

Yol uzun, ama gönlümde bir türkü var,

Yükümü aldım, yola devam ederim her daim.

Nakarat:

Hadi yola!

Sonunda anladım, hayat da bir çeşme,

Sular akar, geçmiş gider, yeni umutlar doğar.

Baş açık, yola devam ederim daima,

Dünya yalanmış, ama ben özgürüm hâlâ.

Nakarat:

Uç yüksek!