Στο Βυζάντιο

Στου Βυζαντίου τα τείχη φωνές αντηχούν

οι καμπάνες χτυπούν κι οι ψυχές λυγούν

Το αίμα κυλάει στου δρόμου το πλακόστρωτο

κι η ελπίδα σβήνει σιγά σαν φτωχό πρωινό φως

Ω Πόλι μου η καρδιά μου σπάει

στους τοίχους σου η σιωπή φωνάζει και πονάει

Κι οι ουρανοί κλαίνε μαζί σου άγιο δάκρυ βρέχει

στην Άλωση του κόσμου κανείς δεν σ’ αποδέχεται

Ω Πόλι μου η καρδιά μου σπάει

στους τοίχους σου η σιωπή φωνάζει και πονάει

Οι Σουλτάνοι μπήκαν και το χρυσό στέμμα έπεσε

στους δρόμους ο θρήνος κι ο φόβος δεν κρυβόταν πια

Οι γυναίκες κρατούν τα παιδιά τους σφιχτά

σαν φύλλα στον άνεμο χωρίς αύριο χωρίς φως

Ω Πόλι μου η καρδιά μου σπάει

στους τοίχους σου η σιωπή φωνάζει και πονάει

Κι οι ουρανοί κλαίνε μαζί σου άγιο δάκρυ βρέχει

στην Άλωση του κόσμου κανείς δεν σ’ αποδέχεται

Κι αν η δόξα σου έσβησε η ψυχή σου δεν πεθαίνει

κάθε πέτρα σου κρατάει μνήμες που ουρανός θρέφει

Ο θρήνος ταξιδεύει σαν κύμα στο πέλαγο μακριά

και το Βυζάντιο ζει σ’ ένα δάκρυ που δεν σβήνει πια

Ω Πόλι μου η καρδιά μου σπάει

στους τοίχους σου η σιωπή φωνάζει και πονάει

Κι οι ουρανοί κλαίνε μαζί σου άγιο δάκρυ βρέχει

στην Άλωση του κόσμου... Πόλη μου... δεν σε ξεχνάμε ποτέ

(Ω Πόλι μου... Ω Πόλι μου...)