นาฬิกาเรือนหนึ่ง แขวนอยู่บนผนัง

ทำงานทุกวัน เพื่อบอกเวลา

มีเข็มสามเข็ม ที่เคลื่อนไปช้าช้า

แต่มีเพียงเข็มเดียว ที่ทำงานหนักเกินใคร

เข็มวินาทีหมุนวน อย่างไม่หยุดพัก

ช่วยผลัก เข็มนาทีให้เดินต่อไป

เข็มชั่วโมงเคลื่อนผ่าน ยามเช้าและค่ำคืน

แต่ไม่มีใครอื่น หันมามองความเหนื่อยใจ

ฉันคือเข็มที่ถูกลืม ถูกมองข้ามเสมอ

แม้ฉันหมุนตามเธอ ไปเร็วเพียงใด

เป็นเพียงแรงผลักดัน ในเงาของใครต่อใคร

แต่ฉันก็ยังได้ ทำหน้าที่ต่อไป

ทุกวินาที ที่หมุนผ่านอย่างเงียบงัน

ฉันรู้ว่ามัน มีความหมายในตัวฉัน

แม้ไม่มีใคร ให้ค่าหรือจดจำ

แต่ฉันยังยืนยันที่จะเดินต่อไป

ฉันคือเข็มที่ถูกลืม ถูกมองข้ามเสมอ

แม้ฉันหมุนตามเธอ ไปเร็วเพียงใด

เป็นเพียงแรงผลักดัน ในเงาของใครต่อใคร

แต่ฉันก็ยังได้ ทำหน้าที่ต่อไป

ถึงฉันจะเล็ก แต่ฉันก็สำคัญได้

ทุกการเคลื่อนไหว เติมเต็มทุกวัน

ขอเพียงแค่เธอหัน มามองสักครั้ง

จะรู้ว่าฉันยัง มีค่าเพียงใด

ฉันคือเข็มที่ถูกลืม ถูกมองข้ามเสมอ

แม้ฉันหมุนตามเธอ ไปเร็วเพียงใด

เป็นเพียงแรงผลักดัน ในเงาของใครต่อใคร

แต่ฉันก็ยังได้ ทำหน้าที่ต่อไป

นาฬิกาเรือนเดิม ยังหมุนต่อไป

เข็มวินาทีก็ไม่ เคยหยุดเดิน

ถึงแม้จะไม่มีใคร หยุดดูเวลานั้น

แต่ฉัน ยังคงทำหน้าที่...ตลอดไป...