Gece çöker… neon yanar… sessiz kalır mahalle…
Ruhum sokak görmüş, gölgelerle anlaşmam var hâlâ…

(Verse 1)
Başlarım karanlıkla, zihnim hep sokak modu,
Çelik kapı düşünceler, ruhum Bronx, kalbim godo,
Sessizlik bile konuşur, duvarlarda eski rodo,
Şehir benim DNA’mda — asfalt damarımda komodo.

Duman yükselir, bakışlarım kurşun gibi,
Kaderim yüklü bagaj, yarınlarım puslu gibi,
Saat 03:33, iblis ritme kusmuş gibi,
Takvim değil sokak yazar, hayatın suçu gibi

“Kelek” sahte kartel sanır kendini, karanlıkta piksel gibi kaybolur gizli.

Verse 2)
Flow’um yeraltı tünel, ışık yok, umut yok,
Yüreğim kurşun geçirmez, ruhumda yemin çok,
Savaş bende miras, barlarım sert — beton blok,
Ben konuşmam fazla, yaptığım işler der: “tok!”

(Hook – Low, Menacing)
Karanlık içimde, ritimle birleşir,
Bu sokak bana yemin, gece beni besler,
Ruhum buz keser ama sözüm ateşler,
Kader beni seçti, geri vites asla yok