ยามลมหนาวห่มทุ่งลาวา แสงแดดยามเช้าทอลงท้องนา

เสียงแม่เฒ่าผญาสอนหลานว่า ผืนผ้าบ่ได้มีค่าแค่ใส่

ย้อมดินกลิ่นหอมคือกลิ่นบ้านเฮา บ่ได้เอาแค่ดินมาเฮ็ดลวดลาย

แต่ใส่ใจ ใส่ฮักในเส้นฝ้าย คือเรื่องราวผ่านมือลงไป

นี่ล่ะ ศรีลาวา ผ้าย้อมดินอีสาน

กลิ่นดินเปื้อนมือแม่ ปักฮักแพรลายตำนาน

แต่ละฝ้ายแต่ละเส้นทอใจไว้ตลอดกาล

คือของขวัญจากบ้าน จากความฮักที่ยั่งยืน

ดินบ่แม่นแค่ดิน แต่คือถิ่นเกิดของใจ

เวลาย้อมมันย้อมด้วยฮู้ฮู้ใด๋ ว่าไผใส่ผืนนี้สิอบอุ่น

สีเข้มคือดิน สีอ่อนคือฝน

ลายคือคน ลมหายใจของชุมชน

แม่บอกว่า ลูกหลานเอย จำไว้เด้อผ้าเฮ็ดเอง มันคือบุญ

นี่ล่ะ ศรีลาวา ผ้าย้อมดินอีสาน

บ่ใช่แค่เสื้อผ้า แต่คือศิลป์แห่งวิญญาณ

ผ้าผืนเดียว บอกเรื่องราวของบ้าน

คือความงามจากดิน ที่ยืนอยู่บนความพอเพียง

ยามใด๋เจ้าคิดฮอดบ้านเฮา

ผืนผ้านี่สิเตือนเจ้าว่า…

ยังมีแม่เฒ่านั่งทอฝันรอเจ้าเสมอ

ยังมีดินหอม ๆ อยู่นำใจแม่ที่เฮ็ดให้เบิ่ง

ศรีลาวา…บ่แม่นแค่ผ้าย้อมดิน

แต่คือจินตนาการแห่งฮีตคองอีสาน

ถ้าเจ้ามีโอกาส…ขอให้ได้ใส่สักครั้ง

แล้วเจ้าสิฮู้ว่า ผืนผ้า กะอบอุ่นคืออ้อมแขนแม่

นี่ล่ะ ศรีลาวา ผ้าย้อมดินบ้านเฮา

คือเงาของวันเก่า กับแสงดาวของอนาคต

จากสองมือชาวบ้าน ปั้นฝันบ่ฮู้เมือเบิด

ขอฮักไว้แน่น ๆ ผ้าผืนนี้จากดินอีสาน