Tekst: Zenon Greinert

Grazie LoTo NeRo per l'ispirazione.

-------------------------------------------

Aura roztacza posępne wici

One są zgodne z moim nastrojem,

Gdzieś zagubiłem radości przycisk

Toczę wciąż z życiem niechętne boje.

Pragnąłbym smutki zatopić w deszczu

Niechby rozbiły się o parapet,

A krople wody, przyrody pieszczuch

Przeniosłyby mnie na szczęścia statek.

Vorrei annegare i miei dispiaceri sotto la pioggia

Lasciali sbattere contro il davanzale della finestra,

E gocce d'acqua, carezza della natura

Mi avrebbero trasportato sulla nave della felicità.

I płynąc na nim jako kapitan

Ująłbym sterem pomyślność w dłonie,

Już nie musiałbym tkwić w ogniu pytań

Gaszących słaby nadziei płomień.

Pragnąłbym smutki zatopić w deszczu

Niechby rozbiły się o parapet,

A krople wody, przyrody pieszczuch

Przeniosłyby mnie na szczęścia statek.

Vorrei annegare i miei dispiaceri sotto la pioggia

Lasciali sbattere contro il davanzale della finestra,

E gocce d'acqua, carezza della natura

Mi avrebbero trasportato sulla nave della felicità.

Tęsknot ocean byłby poddanym

Może byś wtedy też zrozumiała,

Kto z marzeń kreśli realne plany

Ze zmian budując przyszłości pałac.

Pragnąłbym smutki zatopić w deszczu

Niechby rozbiły się o parapet,

A krople wody, przyrody pieszczuch

Przeniosłyby mnie na szczęścia statek.

Vorrei annegare i miei dispiaceri sotto la pioggia

Lasciali sbattere contro il davanzale della finestra,

E gocce d'acqua, carezza della natura

Mi avrebbero trasportato sulla nave della felicità.