Het geluk mag wel eens toeslaan

in grote moten zoals de ongewervelde liefde

zoals een vrouw met haar blikken pijltjes trekt

tot in mijn aarzelende lendenen

zij de bronst maant met krommende rug

mijn ruggegraatloosheid besluipt

het gat van de schroom dichttrekt

met grote moten van haar toegeeflijke schoot

Hoor me dan snikkend als het gloren

hoor haar damp slaat neder

Als warme klamme huid derwijze

Mijn holtes vullend als poëzie de aanraking raakt

de snik valt achterover

over de tong sprakeloos de larynx in

Als zeep melkwit haar wassende

ter zijde op ’t halzen met benevelde ogen

was ik haar uit wellend en welwillend

onuitwisbaar slempt zij mijn overgave

de put in mij glorend' is zij zijnde

haar huid als laken doende dekkend

alsof het bed stropende

schuivend in haar klamme blik

mijn lijf laf op trillende benen

Happiness may strike

in large chunks like invertebrate love

like a woman draws arrows with her eyes

into my hesitant loins

she urges the rut with her arched back

creeping my spinelessness

closing the hole of shyness

with large chunks of her indulgent womb

Hear me sobbing like the dawn

hear her vapor descend

like warm, clammy skin thus

filling my cavities like poetry filling the lacking

the sob falls backward

over the tongue, speechless, into the larynx

like soap washing milk-white hair

sideways on the neck with misty eyes

I wash her out, welling up and willing

indelibly she laps up my surrender

the pit within me, gleaming, she is

covering,

her skin like a sheet

as if the bed was slipping

sliding in her clammy gaze

my body cowardly on trembling legs