Nie potrzebuję sceny, nie muszę grać ról

Wystarczy mi cisza i mój własny stół

Gitara w dłoniach, serce bije w dźwiękach

To nie pokaz — to prawda zamknięta w piosenkach

Każde szarpnięcie — jak oddech duszy

Każda melodia — coś we mnie poruszy

Zagrałam głośniej, gdy mówili: „nie dasz rady”

Zamknęłam oczy — by poczuć zamiast patrzeć

Nie gram, byś mnie oklaskiwał dziś

Gram, bo w tym jestem ja — i to wystarczy mi

Mówili: „to nie dla dziewczyn, zostaw to”

Ale we mnie rosło coś — jak wschodzące słońce co noc

Nie czekałam na pozwolenie, nie pytałam: „czy mogę?”

Bo moja siła jest cicha, lecz nie do pokonania — w drodze

Każdy mój dźwięk — to wybór i wolność

Każdy akord — to moja odwaga i godność

Zagrałam głośniej, gdy mówili: „to nie czas”

Oni nie słyszeli mnie, a teraz świat mnie zna

Nie gram, by być idealną dziś

Gram, by czuć, że żyję — i to wystarczy mi

Nie każda wojna jest hałaśliwa

Czasem to tylko jedna dziewczyna…

z gitarą…

i duszą jak burza — gotową grać

Zagrałam głośniej, aż zatrzymał się czas

Zagrałam sercem — i świat to usłyszał

Nie muszę być kimś innym dziś

Bo w tej melodii jestem ja — i to wystarczy mi...