Ik draag dit lied op aan iedereen die (ook) als kind in de knel heeft gezeten, hetzij door mishandeling, verwaarlozing of misbruik, hetzij door een oorlogssituatie. En ik wens je toe dat ook jij jezelf hebt teruggevonden en de kracht hebt gevonden om verder te leven en gelukkig te worden, ondanks dat wat jou is aangedaan!

----------------------------------------------------------------------------

Kleine handjes die naar de hemel reiken,

een wonde, zo groot, waarom is de vraag.

In een huis van stilte, niet te bereiken.

Tranen vallen zwaar, op kwetsbare vleugels vandaag.

Glazen harten braken, voordat ze konden groeien.

Zichtbare littekens, ongezien door velen.

Een lach die de pijn zo goed kon uitroeien.

Gefluisterde waarheden, die ik met niemand kon delen.

Kwetsbare vleugels, die probeerden te zweven.

Wonden, achter gesloten deuren gedragen.

Waar het licht, vrolijkheid had moeten geven,

sloop de nacht naar binnen, op vele dagen.

Slaapliedjes brachten een valse rust.

Een onbekende vrede, van een donkere kant.

Dromend over de toekomst, in slaap gesust.

In mijn hoofd bouwde ik een veilig land.

Maar vleugels kunnen genezen, met liefde en zorg.

Door de storm zal ik strijden en rechtop blijven staan.

Als een stem die een sterkere melodie stil verborg,

nu hoog opstijgend, onder het licht van de maan.

Kwetsbare vleugels, die probeerden te zweven.

Wonden, achter gesloten deuren gedragen.

Waar het licht, vrolijkheid had moeten geven,

sloop de nacht naar binnen, op vele dagen.

Maar vleugels kunnen genezen, met liefde en zorg.

Door de storm zal ik strijden en rechtop blijven staan.

Als een stem die een sterkere melodie stil verborg,

nu hoog opstijgend, onder het licht van de maan.

Kleine handen, hielden onzichtbare werelden vast.

Een kwetsbaar hart achter een ijzige muur.

Gekneusd door gefluister, zwaar belast.

Te zwaar om te dragen, voor een kind zo puur.

Papieren vliegtuigjes in grijze luchten.

Dromen, die ik heel ver weg van jou hou.

Stille kreten in eenzame vluchten.

Vechtend tegen schaduwen, onzichtbaar voor jou.

Kwetsbare vleugels, die probeerden te zweven.

Een pijn dragend, die ik niet kan negeren.

Maar door de scheuren, kleurt het licht het leven.

Littekens veranderen, het tij zal keren!

Kwetsbare vleugels, die probeerden te zweven.

Een pijn dragend, die ik niet kan negeren.

Maar door de scheuren, kleurt het licht het leven.

Littekens veranderen.........

Elk verhaal staat geëtst in het bot.

Paden betredend, die ik alleen zal bewandelen.

Het verleden maakte mij kapot.

Ik heb nu geleerd, dat ik zelf mag handelen.

Ondanks de tranen, die als ochtenddauw vallen,

voel ik de kracht om opnieuw te beginnen.

Elke wond is een kaart,

elke breuk een kompas,

om de pijn te helen, die ik voel van binnen.

Kwetsbare vleugels, die probeerden te zweven.

Een pijn dragend, die ik niet kan negeren.

Maar door de scheuren, kleurt het licht het leven.

Littekens veranderen, het tij zal keren!

© Artanne - 2025