ฉันเติบโตในบ้านที่ไร้เงาความรัก

พ่อแม่จากกัน ทิ้งฝันไว้กลางทาง

ฉันหวังสักวันจะสร้างครอบครัวมั่นคง

แต่เธอพังทุกอย่าง เหลือฉันในความว่างเปล่า

เธอบอกว่าจะกลับมา

คำพูดนั้นฝังใจฉัน

เรือนหอที่เคยฝันกลายเป็นเรือนจำ

เธอปลดปล่อยฉันในวันที่สายไป

ขอบใจที่กลับมา ก่อนที่หัวใจฉันจะตาย

ฉันรอจนความหวังกลายเป็นคมมีดปักดวงใจ

สามปีผ่านไป ฉันอยู่กับเงา

ดูแลเรือนหอเหมือนมันมีชีวิต

ทุกวันคืนที่เธอไม่อยู่ ฉันยังรอ

แต่เธอกลับมาเพียงเพื่อลา

ความทรมานที่รอคอยนั้นกินฉันทั้งใจ

เธอปลดล็อกหัวใจฉันในวันที่ไร้ความหมาย

ขอบใจเธอที่มาช้า แต่ยังมา

ก่อนที่เรือนหอจะกลายเป็นเรือนจำในนิรันดร์

เรือนหอที่เคยฝันกลายเป็นเรือนจำ

เธอปลดปล่อยฉันในวันที่สายไป

ขอบใจที่กลับมา ก่อนที่หัวใจฉันจะตาย

ฉันรอจนความหวังกลายเป็นคมมีดปักดวงใจ

“The torture of waiting consumes me wholeheartedly.

You unlocked my heart on a meaningless day.

Thank you for coming late, but you still came.

Before our bridal chamber becomes an eternal prison.”