W żadnej kieszeni nie rozbiję namiotu

i nie dam zakuć w łańcuch mego łóżka.

Gdy boki wieży Eiffel głaskałem chlebne,

Pożegnał mnie na zawsze lamentem odlotu

Żuk wypylony z piernikowego serduszka.

Chłostany pieśnią, kłuty przez gzy śpiewne,

Liniami niespodzianki strzępił słońce Paryż.

Każdy kąt jego dymił ulotkami upału

Po ośmiogodzinnym bogu i jego spoconym śpiewaku.

Wiatr Sekwaną czyścił miasto, ostry gładysz.

Nie pozwolę zakuć w łańcuch moich ścian z kryształu

I w kieszeni nie rozbiję poduszek z plecaków.