
⟆Pratergalopp⟅ Kaffeehausmelancholie
Austropop ballad with synthpop and indie influences, melancholic yet warm atmosphere, male lead vocal in German with Viennese accent, acoustic guitar and piano as main instruments, subtle bass and drums with a laid-back groove, touches of accordion or harmonica for nostalgic flair, emotional and poetic lyrics about Vienna café life, intimate and heartfelt delivery, chorus with sing-along potential, slightly bittersweet but full of charm, modern production blending classic Austropop with indie-pop elements.

⟆Pratergalopp⟅ Kaffeehausmelancholie
Austropop ballad with synthpop and indie influences, melancholic yet warm atmosphere, male lead vocal in German with Viennese accent, acoustic guitar and piano as main instruments, subtle bass and drums with a laid-back groove, touches of accordion or harmonica for nostalgic flair, emotional and poetic lyrics about Vienna café life, intimate and heartfelt delivery, chorus with sing-along potential, slightly bittersweet but full of charm, modern production blending classic Austropop with indie-pop elements.
Lyrics
Strophe 1
I sitz im Café am Eck,
vor mir a Verlängerter, halb schon kalt,
durchs Fenster rinnt der Regen,
und Wien wirkt irgendwie so alt.
Die Zeitung bleibt ung’lesen,
der Kellner kennt mi längst beim Nam’,
es is a Trost und a Verhängnis,
dass i hier so oft sitz’ allane.
Refrain
Kaffeehausmelancholie,
a G’schmack von Zucker und Ironie,
da draußen rennt die Welt im Kreis,
doch i bleib hocken, ganz leis’.
Kaffeehausmelancholie,
hier verwaht die Zeit so wie der Rauch,
im Herzen klingt a alter Walzer,
und i wart auf di, no immer, vielleicht doch.
Strophe 2
Die Torte im Vitrine,
schaut ma an, als war’s a Schatz,
doch i hab kan Hunger, nur Gedanken,
die leg’n si her wie Schach am Platz.
Der Fiaker draußen hupft durchs Pflaster,
der Prater liegt im Herbstschlaf tief,
i frag mi, wann ma wieder red’n,
oder ob’s di eh scho nimma gibt.
Refrain
Kaffeehausmelancholie,
a G’schmack von Zucker und Ironie,
da draußen rennt die Welt im Kreis,
doch i bleib hocken, ganz leis’.
Kaffeehausmelancholie,
hier verwaht die Zeit so wie der Rauch,
im Herzen klingt a alter Walzer,
und i wart auf di, no immer, vielleicht doch.
Bridge
Zwischen Mokka und Erinnerung,
find i kan Trost, nur Ahnung,
dass vielleicht grad irgendwo
a neues Kapitel für uns zwoa beginnt.
Refrain (Finale)
Kaffeehausmelancholie,
a Walzer aus Vergangenheit,
i heb mein Häferl auf di,
und auf uns’re alte Zeit.
