Zabierasz mnie tam, gdzie świat się mieni,

gdzie każda chwila przechyla czas.

W Twoich słowach coś drży, coś się zmienia —

jakby ktoś snuł nasz los jeszcze raz.

Twój dotyk spada jak pył na dłonie,

a we mnie budzi zagubiony ton.

Nie wiem czy biegnę, czy spadam w dół —

ale to piękne, choć trochę boli znów.

A Ty znów wołasz mnie po imieniu,

jakbyś znał każdy ukryty mój lęk.

I choć tak łatwo zgubić się w cieniu,

ja biegnę tam, gdzie zaczyna się dźwięk.

Bo kiedy mówisz, świat mięknie w dłoniach —

i nawet cisza nie boi się już.

Z Tobą odkrywam to, co mi płonie —

choć czasem blisko jest bardzo do burz.

Zbieram oddechy zgubione w kroplach,

coś między nami układa się.

Jakby ktoś szeptał zza starych okien:

„Jeszcze nie kończ, jeszcze chciej”.

Twoje spojrzenie jak ogień w szkłach —

i wiem, że znowu przepadnę w nim na pół.

Lecz nawet jeśli zabraknie tchu —

to właśnie z Tobą chcę spadać w dół.

A Ty znów wołasz mnie po imieniu,

jakbyś znał każdy ukryty mój lęk.

I choć tak łatwo zgubić się w cieniu,

ja biegnę tam, gdzie zaczyna się dźwięk.

Bo kiedy mówisz, świat mięknie w dłoniach —

i nawet cisza nie boi się już.

Z Tobą odkrywam to, co mi płonie —

choć czasem blisko jest bardzo do burz.

Może to miraż, a może cud —

ale w Twoim głosie zostanę już.