Specjalnie dla koleżanki Adeli w intencji pocieszenia zranionego serca i urażonej dumy oraz wywołania uśmiechu na Jej smutnej twarzy

Dla ciebie zerwę wszystkie kwiaty,

By osuszyły twoje łzy,

Przyniosę ci cukrowej waty,

Żeby nie było smutno ci.

Do piersi czule cię przytulę,

By uśmiech rozjaśnił twą twarz,

Po głowie cię pogłaszczę czule,

By pocieszenie sercu dać.

Bo gdy płaczesz, świat się wali,

Serce pęka, nie mam sił,

Chcę być tym, kto cię ocali,

Choćby dzień się w nocy skrył.

Każdy smutek ci zabiorę,

Zanim spadnie pierwsza łza,

Jestem tu na dobre i na złe,

Twój bezpieczny, czuły brzeg.

Już nie uwierzysz w czułe słówka,

Które wysyłał każdej z was.

Teraz mu patrzysz zimno w oczy,

I już nie wierzysz w żaden gest.

Bo jak uwierzyć w jesteś jedyna,

Gdy to samo pisał do każdej z was?

Za dużo słów, za mało prawdy,

Za późno, żeby cofnąć czas.

Bo gdy płaczesz, świat się wali,

Serce pęka, nie mam sił,

Chcę być tym, kto cię ocali,

Choćby dzień się w nocy skrył.

Każdy smutek ci zabiorę,

Zanim spadnie pierwsza łza,

Jestem tu na dobre i na złe,

Twój bezpieczny, czuły brzeg.

Bo gdy płaczesz, świat się wali,

A ja chcę cię chronić znów,

W mych ramionach znajdziesz spokój,

Ciepło, które koi ból.

Każdy cień rozgonię świtem,

Nim zapuka zły dzień w drzwi,

Chociaż ja też jestem ten zły,

Jestem po to, byś nie płakała ty.