เมื่อฉันแก่ตัวลง ไม่ใช่ฉันที่เคยเป็น

มือไม้อ่อนแรงเห็นๆ ใจก็ยังห่วงใยเช่นเดิม

หากเผลอทำแกงหกใส่เสื้อ หรือผูกเชือกรองเท้าไม่ไหว

ขอเธออย่าว่าอะไร แค่มองตาฉัน ก็คงเข้าใจ

ถ้าฉันเอ่ยคำเดิม ๆ ซ้ำซากจนน่าเบื่อ เอื้อนเอ่ย

โปรดอย่าขัดใจฉันเลย เหมือนตอนฉันเคยเล่านิทาน

ซ้ำจนเธอหลับทุกคืน ทุกถ้อยคำล้วนหวังดี

อดทนให้ฉันมีอีกหน่อย อย่าให้หัวใจแม่ต้องมีน้ำตา

(oooh)aaaaAAааaa(ooooh)

ตอนนี้ฉันไม่เหมือนก่อนวันเก่า

โปรดเฝ้าและเข้าใจ ฉันหน่อยได้ไหม

ฉันเคยจับมือเธอ หัดเดินบนทางกว้างไกล

ตอนนี้ขอมือเธอพยุงใจ ฉันบ้างได้ไหมคนดี

ถ้าฉันงงกับสิ่งใหม่ ๆ โลกหมุนเร็วเกินตา

อย่าหัวเราะเย้ยฉันเลย แค่เธออธิบายก็เพียงพอ

จำตอนที่เธอถามว่า ทำไม วันนั้นฉันตอบจนหมดแรง

วันนี้ขอเธอมีแรงใจ ตอบฉันบ้างในบางครั้ง

ถ้าฉันลืมบทสนทนา หรือพูดเรื่องเดิมอีกครั้ง

อย่ารำคาญฉันเลยนะ แค่เธอรับฟังฉันก็สุขใจ

เรื่องที่พูดอาจไม่สำคัญ แต่การมีเธออยู่ข้างกาย

สำหรับฉันนั้นยิ่งใหญ่ กว่าคำไหน ๆ ในโลกใบนี้

เมื่อฉันเดิน ช้าลงไปทุกวัน

ไม่ต้องห่วงฉัน ไม่ต้องกลั้นน้ำตา

ขอเพียงเธอยืนเคียงข้างฉันทุกเวลา

ฉันจะยิ้มด้วยรักจากหัวใจ

แม้สายตาฝ้าฟาง… แต่ใจยังมองเห็นเธอเสมอ....

oooao.oaaaaaa.aaoooooaa.aaaaaah